De tijd gaat (te?) snel

Een aantal dagen geleden keek ik in het jaarboek van vorig jaar, omdat ik dit keer weer een nieuw stukje ging schrijven, maar dan voor dit jaar. En toen wist ik weer hoe het toen was. Zo veel mensen op school waarmee ik bevriend was! Misschien had ik daar meer van moeten genieten.


Via weheartit.com

Vorig schooljaar was het jaar dat de gemiddelde oud-klasgenoot van mij slaagde. Negentig procent van de mensen die ik kende op school was opeens weg. Foetsie. Gingen allemaal hun eigen pad op, allemaal met een andere toekomst.

Maar hoe rijk ben je, als je op een school die 1100 leerlingen telt, bij elke studiezaal kunt stilstaan en een praatje maken. Hoe rijk is het dat je zo veel mensen op zo’n grote school kent, dat je je er meer dan thuis voelt? Heel erg rijk ja, maar dat bedenk je je op dat moment niet.

Hoewel ik uiteraard uitgebreid gebruik heb gemaakt van het “naar de wc gaan”. Als ik geen zin meer had in mijn les ging ik naar de wc. En dan bleef ik precies 20 minuten weg. Dan liep ik een rondje, maakte met iedereen een praatje en de die 20 minuten waren me altijd veel te snel voorbij. Maar langer dan 20 minuten toileteren is ook een beetje vreemd.

En toen kwamen we aan in het nieuwe schooljaar. Het schooljaar waarin ik heel veel nieuwe mensen heb leren kennen. Maar het zal nooit meer zo zijn als vorig jaar, of beter nog, het jaar daar voor. Al deze mensen zitten nu op een universiteit of een hogeschool. Is het gek dat ik dat een heel raar idee vind?

Zo stond ik vorig jaar nog met ze op een examenstunt. Met zo veel mensen die ik kende, zo veel mensen die wisten wie ik was. Zo veel mensen die wisten waarom ik zo was en hoe dat zo gekomen is. De mensen van nu weten wie ik ben en geloven wie ik ben, maar verder weten ze eigenlijk helemaal niets.

Toen ik terugkeek in mijn jaarboek leek het een hele mooie herinnering. Maar wel eentje van 10 jaar geleden terwijl het nog maar 1 jaar geleden is. Wat gaat de tijd snel. Ik zal maar gauw gaan genieten van dit schooljaar, met deze mensen, voordat het nu verandert in een herinnering.

Verhaal: Nachtelijk avontuur

Het is 5 uur ’s nachts, Sabine heeft een raar gevoel in haar buik. Over een uurtje zit ze in de bus naar Oostenrijk, samen met Laura gaat ze een weekje op zomerkamp. Haar moeder brengt haar weg naar de plaats waar ze vertrekken, ze gaat voor de rest met allemaal vreemde mensen, mensen die ze niet kent. Gelukkig zijn ze wel allemaal Nederlands, dan hoeft ze geen Engels te spreken. Sabine vindt het best eng, ze legt niet zo makkelijk contacten als de stoere Laura die nooit ergens bang voor is.


Via weheartit.com  Lees meer

Nieuwe categorie

Voordat ik fibromyalgie kreeg was ik eigenlijk vrij veel bezig met schrijven. Gedichten schrijven, dat is wat ik vooral deed. Met mijn moeie hoofd lukte dat niet meer, dus eigenlijk ben ik toen helemaal gestopt met het schrijven. Destijds schreef ik nog gewoon met pen op papier, lekker ouderwets. Maar de schrijfsels heb ik nog…


Via weheartit.com

Ik moet eerlijk toegeven dat ik van mening ben dat ik toen op sommige vlakken beter schreef dan hoe ik nu schrijf. Ik was op zoek naar een word bestand toen ik een bestand vond met als kopje Nachtelijk avontuur, ik was benieuwd naar wat er in stond en opende het bestand. Het was een verhaal, toen ik klaar was met lezen had ik kippenvel. En toen besefte ik me dat ik het zelf geschreven had, haha! Ik denk dat ik een jaartje of 14 was toen ik het schreef.

En daarom een nieuwe categorie. Omdat ik als klein Lisannetje stukjes schreef waar ik me nu over verbaas. Verwacht geen geweldige schrijfsels, maar de moeite waard om ze te lezen vind ik het zeker. Het lijkt me leuk om jullie af en toe eens iets te laten zien van de verhalen en gedichten die ik vroeger schreef. Vanmiddag komt het verhaal online waar ik het over heb.